เอาไงดีเอ่ย
คำถามของช่างตัดผม
เปนคำถามที่ยากเกินกว่าจะตัดสินใจภายในเวลาอันรวดเรว
เอาไงคับเนี่ย
คำถามที่ สอง
ทำให้เราคิดได้ว่า ต้องตัดสินใจสักที
นู๋เอาข้างหลังสั้นสั้น ระก้อข้างหน้ายาวหน่อย
เปนคำตอบที่ ต้องเร่งรีบเพราะกลัว คำว่า เอาไง เปนครั้งที่ สาม
อ๋อ เอาบ๊อบเท ร๋อ
ป่าว นู่จาเอาหยิกเหมือนเดิม แต่ตัดให้สั้นประมาน คอ
ฉับ !!!
ผมช่อแรกที่ร่วงลงสู่พื้น ทำให้เรานึกย้อนถึงเรื่องราวในอดีต
1 ปี กับการรอคอย
มันเปนเวลาที่
เนิ่นนานสำหรับ
คนคนนึง
ช่วงเวลาที่เฝ่าทะนุถนอม ถึงแม้มันจะไม่สำเร็จตามเป้าหมาย แต่เราก้อทำจนดี ที่สุด
แต่ก้อได้แต่นึกในใจ ในเมื่อเราตัดสินใจไปแล้ว มันก้อมิอาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้อิก
ได้แต่พร่ำ ภาวนาให้อนาคตอันใกล้สวยงามดังอดีต
นับตั้งแต่ วินาทีนั้น จนถึงบัดนี้
มีเพียงประโยคเดียวที่เลื่อนลอยอยู่ภายในใจ ว่า
"ลาก่อน สาวฟู"
อย่าเพิ่งกลับดิ
ให้กรุกลับบ้านก่อน
แล้วค่อยกลับ
คิดถึงจุง
กรุกลับวันที่ 27 มั้ง
ถึงบ้าน